The little family blog

Det måtte jo komme. Alle viste om det. Dei varsla det til og med. Men uansett likar eg det ikkje. Eg misslikar det veldig sterkt. Sjølv om eg har vore borti det før, kjem det veldig overraskande på meg kvar gong. Og så oppdagar eg at eg heilt har gløymt det. Gløymt korleis det eigentleg var. Eg likte det betre slik det var for ikkje så lenge sidan. Det var lettare då. No er det berre møkk.

Oppi det heile er det nokon som jublar. Dei skal liksom strø salt i auga på meg no som eg allereie ligg nede med ruinerte forventningar. Dei ser fram til det som kjem, og dei vil ha meir av det. Mykje meir. Meir er betre, for mykje er best. Destruktivt tenkjer eg. Destruktivt mot eigen kropp, for ikkje å snakke om sinne.

Eg har bestemt meg for å bli inne. Det er lettar slik. La det berre ligge der ute. Ikkje ta stilling til det, ikkje konfrontere det. Det som skjer ute kan styre med sitt, så kan eg styre med mitt her inne. Så lenge vi ikkje provoserar kvarandre skal dette kunne gå bra. Eg veit at det er ein slutt på dette og. Det er berre det at det er så veldig lenge til. Møkk!

Eg hatar når vinteren kjem

Etiketter: tankar, vinter