The little family blog

Mandag reiste vi. Opp kl 06 lokal tid, framme kl 18 lokal tid. L spent, men sovna likevel foer flyet letta fraa Gardermoen. Sov ein time.

NY: Kom oss lett gjennom naalauga og vart godkjente som turistar med utreisedato. Nydelig vaer ved innflyvningen og vi fikk sett hele skyline og Frihetsstatuen mens vi floy lavt inn.

Edina: Mer sno enn i Norge og i dag er det minus 13 grader. Lille L holdt ut til etter kl 20 lokal tid (som tilsvarer klokka 03 i hodet), men var til gjengjeld oppe igjen kl.03 lokal tid og hadde da et par timer med film og lesing for han tok en liten nap igjen.

Konklusjon saa langt: 1.Ja, vi har pakket vaar egen baggasje! 2.Det har gatt stralende a reise med en nesten-3 aaring. 3.Og- andre steder er kaldere enn Norge.

Etiketter: ferie, usa

Viste du at alle musikarar som ikkje kan spele med andre musikarar er trygt plassert på ei øy langt sør? Du viste det kanskje, men eg viste det ikkje før no nettopp. Det var no i jula eg fant ut av dette fenomenet. Eg tenkjer på musikarar som berre spelar saman med datamaskina si, maskiner som i gamle dagar inneheldt Band-in-a-Box. Dette fenomenet gjeld spesielt engelske menn som, blant anna, kan klimpre Stairway to heaven på ein gitar mens datamaskina slår ein herleg bossa-takt. Fordi det er, ganske ofte, ikkje mange rytmeartar ein har å velje mellom. Og det viser seg altså at det meste går til bossa.

Greia er altså at ein sit der på ein uterestaurant og skal prøve å fylle magen etter ein lang dag med mykje sol og varme. Servitøren i kvit skjorte med litt for mange knappar oppe og eit digert gullkjede prøver seg med dårlige vitsar til kona di. Han vil at ho skal betale middagen i dag og alle ler høfleg med. Mens ein sit der og prøver å finne ut kva for slags mat dei kan finne på å steike godt og lenge sit det ein engelsk mann på podiet med gitaren og rytmeboksen og spelar Imagine til bossa-takt. Godfoten min, eller rytmefoten om du vil, nektar å rikke på seg. Foten streikar og eg kjenner ein intens uvilje mot det musikalske makkverket. Ingen applauderar etter at siste splashcymbal har sagt sitt. Folk latar som om ingen ting har skjedd. Den engelske mannen med gitaren ser litt tomt ut i lufta, skrur ned tempoet på rytmeboksen, rullar i gang ein ny bossa og syng ein eller annan song som Elton John sikkert har skrive.

Heldig som eg ofte kan vere vart eg denne jula invitert til ei øy langt sør saman med familien min. Lang flytur, lange lyse dagar, mykje sol, mykje varm og mykje basseng. Godt for kroppen ei god tid framover.

Men, det var altså på denne øya at eg fekk eit litt mindre godt forhold til bossa på boks.

Eg lar heller vere å fortelje om alle sjå-ut-som-stjerner-artistane. Spesielt briten som underhaldt på den lokale puben som både, ja både, Elton John og Tom Jones. Tenke seg til å sjå ut som to forskjellige artistar samstundes!

Etiketter: ferie, musikk, tankar

Det spelte eit korps i kyrkja i går. Korps er sjeldan bra. Og ein ting er sikkert, korps kan ikkje akkompagnere song. Men, kvifor var korpset invitert i kyrkja i går? Denne eine dagen i året kyrkja er fylt til randen. Denne eine dagen kyrkja verkeleg kan rekruttere nye medlemmar og slå fast at dei tilhøyrer ein del av det ordinære samfunnet, eller staten om du vil.

Min vesle teori rundt dette med korps i kyrkja er ganske enkelt og høgst sannsynleg reelt. Som vi alle veit er korps ein del av fagforeiningsmiljøet. LO har, gjennom Valla, teke kontroll over kyrkja og saman med Ap tvinga sosialismen inn bak veggane. Valla støttar statskyrkja mot at kyrkja tek inn korpsa. Valla tenkjer nok at ho skal kunne omvende resten av folket gjennom korpsspel.

Men, ein ting kan eg fortelje. Du blir ikkje sosialist eller fagforeiningsmenneskje av korpsspel. Fyrst må korpset stemmast, så må det trimmast og så må alle spele etter same rytme og tempo.

Og så MÅ alle slutte med ”En stjerne skinner i natt”

Etiketter: ferie, jul, musikk, tankar

Kona hadde vore der før, det hadde ikkje eg.

Det er mykje ein kan seie om Paris. Det ofte mykje å seie når ein besøker andre land og kulturar. Ein får liksom kontrastane med på kjøpet av flybillettar. Saman med ein overflod av fantastiske gamle bygg, med ein historie eldre enn fleire eg kjenner, blir Paris fort noko ein opplever med hjelp av beina. Mykje vandring til saman.

Paris får poeng for eit par ting eg vil nemne. Vi, kona og eg, kunne i svært liten grad skimte butikk- eller restaurantkjedar i byen. Det florerte av kafear, restaurantar, delikatessebutikkar og andre matvarebutikkar. Men, ingen av dei var prikk like. Ei breidde, sortiment for ikkje å snakke om kreativt utval hos alle. Kanskje eit lite paradoks at vi bruke mykje av tida på Starbucks?! Vel, her har Noreg mykje å hente. Ein blir fort lei av prikk like butikkjedar, som eg i denne samanhengen ikkje ønskjer å bruke spalteplass på. Kanskje litt dumt at berre nokre få kjedeeigarar skal sitte att med alt overskotet, mens handelsinntekta kunne vore fordelt over mange fleire? Ikkje det at eg er økonom av noko slag, altså.

I fare for å høyrast ut som ein gammal, konservativ pensjonist vil eg berre slå fast at i Paris blir alt søppel fjerna frå gata heile tida. Det er ikkje så vanskeleg, sånn med tanke på å berre gjennomføre det (!!)

I fare for å framstå som ein lite avslappa fyr på ferie saman med kona si i ein fremmande by, vil eg berre slå fast ein ting. Vi sov, vi gjekk, vi åt, vi drakk (vin altså) og vi kosa oss. Utan barn.

Mr. L kunne melde om at han også hadde slappa av utan oss.

Etiketter: ferie

Når Leander er med på bilferie sitter han bak, heilt bak, i bagasjerommet.

Etiketter: ferie, Lenny

Vi har eigen bil no. Det passar fint med bil når det er ferie. No har vi som folk flest pakka bilen med det vi treng, samt barnevogn, bleier og barn. Vi har berre eitt barn. Likevel er bilen full. Trur ikkje vi skal ha fleire barn på ei stund. Det held med eitt barn no, så lenge.

No er ferien, og vi, på plass ved ein fjord. Frå no av og framover skal vi berre slappe av, feriere, finne oss sjølve, sove søvn vi ikkje har sove og fylle batteria med energi og fjordluft vi ikkje får kjøpt i byen vi lever i til vanleg. Vi skal også lese alle bøkene vi ikkje fekk lese i fjor, skrive artikkel, ferdigstille ei brosjyre, planlegge ein jazzklubb, sette opp nettsider og bruke tid på den vesle som treng at noko brukar tid på han heile tida.

Så lenge fjorden let meg få sjekka posten min, den elektroniske, slappar eg av.

Plassen ved fjorden heiter Luster og er ein plass i indre Sogn. Eg er født og oppvaksen i Luster. Eg har flytta frå Luster. Luster er trygt plassert midt i Noreg sin store natur ved ein fjord. Fjorden er lang, og langs fjorden går det ein veg (det går ofte vegar langs fjordane). På ein passande plass langs fjorden og på begge sider av vegen har folk busett seg. På begge sider ruvar det høge fjell. Det er vanskeleg å sjå over fjella. Enten ser ein innover i fjorden, men det er ikkje så mykje lenger å sjå, eller så ser ein utover fjorden og der ute bur alle dei andre vi ikkje kjenner så godt. Utover fjorden går ferjene. Det har sikkert budd folk her lenge. Folk som bur i Luster held på med sitt slik folk flest eigentleg gjer. Dei held på med sitt inne i fjorden og lenger ute i fjorden held dei også sikkert på med sitt.
Ferien går snart vidare.

Etiketter: ferie

Det er berre eit album eg har spelt kvar sommar i 10år.

Det er mykje rart å seie om folk frå Trøndelag, og kanskje er det litt tilfeldig at det er tre trønderar, eller kinesarar som dei sjølv ønskjer å bli kalla, som står bak tidenes sommaralbum. Men, uansett trønder eller ikkje, ”Hjertemedisin” er faktisk innmari bra. Musikken er lett og ledig, passe luftig med ein eim av solfaktor og eik. Smakar du på musikken vil du dra kjensel på smaken av søt tobakk, piska lær og nykverna blyantspiss. Kan tenkast at ”Hjertemedisin vil vare ti år til….

...og bilete er skanna frå albumet,
slik at kjeldevisninga er korrekt...

www.soleplassland.net

Etiketter: ferie

Ferien er her no. Eg har venta lenge på ferien. Torsdag gjennomførte eg verdas lengste kroppsøvingstime. Den varte i heile sju timar. I 30minutt av disse sju timane hadde eg eksamen. Eg gjennomførte ein time med turn med hovudvekt på øvingar på matte. Det blei mykje rulle og rotasjonar. Sensor var glad, eg var glad og ferien var eit faktum.

I morgon skal eg feire byrjinga på ein god ferie i Frognerparken. Der skal Crosby, Stills & Nash spele opp til dans. Eg skal berre lytte på. Det skal bli så godt å få oppleve eit band med så mykje musikkhistorie pakke i ryggsekken. Når Leander blir litt eldre og tek fram ei, etter kvart eldre, plate med Buffalo Springfield kan eg som far skryte av at eg fikk oppleve David Crosby og Stephen Stills live.

Alle snakkar om været. I morgon blir det fint vær.

Etiketter: ferie